გია მურღულია

Previous Entry Share Next Entry
სკოლის მანდატურთა შესახებ
giamurgulia

 სკოლის მანდატურთა ინსტიტუციის შემოღებამ აზრთა სხვადასხვაობა გამოიწვია - მომხრეებიცა და მოწინააღმდეგენიც რადიკალურ პოზიციებზე დგანან და ხშირ შემთხვევაში არგუმენტების მიღმა მხოლოდ ემოციებით მსჯელობენ. ვფიქრობ, ზომიერი და ობიექტური მიდგომა ამ საკითხთან მიმართებაშიც გამართლებულია.

მთავარი კითხვები ასეთია - საერთოდ, რა საჭირო იყო მანდატურთა სკოლებში შეყვანა? რა ამოცანა უნდა გადაეწყვიტა ამ მოქმედებას? იყო თუ არა ხსენებული ამოცანის გადაწყვეტის უფრო რაციონალური და გამართლებული სხვა გზა?

გადასაწყვეტი პრობლემა - და საკმაოდ მწვავეც! - მართლაც არსებობდა. ბოლო წლებში სკოლები წალეკა უდისციპლინობამ, სასწავლებლის შინაგანაწესისა და მოსწავლეთა ქცევის კოდექსის უხეშმა დარღვევებმა, გაუთავებელმა გაცდენებმა და გაკვეთილებზე დაგვიანებამ. ამას დაემატა მოზარდთა დანაშაულის მკვეთრი ზრდა, რაც საზოგადოების სერიოზულ შეშფოთებას იწვევდა. ეს პრობლემები არ იყო გამოწვეული მხოლოდ სასკოლო პრაქტიკის მოუწესრიგებლობით - მათ გაცილებით ღრმა ფესვები ჰქონდათ და ეს ფესვები სახელმწიფოებრივი თუ საზოგადოებრივი ცხოვრების შუაგულში იყო. წლების განმავლობაში სკოლის საზოგადოებრივი ფუნქციის (ზოგადი განათლების მიცემა ახალგაზრდებისათვის) სერიოზულმა იგნორირებამ - სახელმწიფოებრივმა და საზოგადოებრივმა უყურადღებობამ ძალიან ნეგატიური შედეგები მოგვიტანა. ზემონახსენებმა პრობლემებმა მაქსიმალურად შეაფერხა ქართული სკოლის განვითარება და მკვეთრად დასწია დაბლა განათლების ხარისხი. მდგომარეობის გამოსწორების თვალსაზრისით, პირველ ყოვლისა, დღის წესრიგში დადგა ორი უმთავრესი საკითხის გადაწყვეტა: 1.სკოლის საზოგადოებრივი ფუნქციისა და პრესტიჟის აღდგენა (საამისოდ, სხვა გადაწყვეტილებებთან ერთად, მნიშვნელოვანი სიახლე იყო საატესტატო გამოცდების შემოღება) და 2. სასკოლო დისციპლინისა და მოზარდთა დანაშაულის პრევენციის უზრუნველყოფა, რისთვისაც სკოლათა ტრადიციულ აქტივობებთან ერთად, დამატებით, სასწავლებლებში მანდატურთა ინსტიტუცია დამკვიდრდა.

მანდატურები არ და ვერ ცვლიან სკოლების ადმინისტრატორებსა და პედაგოგებს - მათ არც შესაბამისი ფუნქციები თუ უფლებამოსილება აქვთ და არც კომპეტენცია. ისინი არ და ვერ წარმართავენ სკოლებში აღმზრდელობით (მითუმეტეს - სასწავლო) პროცესს. მათ არ შეუძლიათ პედაგოგთა გაკონტროლება სასწავლო პროცესის წარმართვის ხარისხის შემოწმების თვალსაზრისით. თუ სადმე, რომელიმე სკოლაში, მსგავსი რამ ხდება, ეს, უწინარეს ყოვლისა, სკოლის ადმინისტრაციის არაკომპეტენტურობისა თუ უპრინციპობის ბრალია.

მანდატურები მოწოდებულნი არიან იმუშაონ დანაშაულის პრევენციაზე, აკონტროლონ სკოლის შინაგანაწესის უხეში დარღვევები (გაკვეთილის ჩაშლის მცდელობა, სასწავლო პროცესის თვითნებური მიტოვება, ფიზიკური თუ სიტყვიერი დაპირისპირება მოსწავლეებს შორის ან მოსწავლესა და მასწავლებელს შორის), არ დაუშვან მოსწავლეთა, პედაგოგთა და მშობელთა ძირითადი უფლებების აშკარა დარღვევები.

მას შემდეგ, რაც ეს ინსტიტუცია სკოლებში დამკვიდრდა, ოფიციალური სტატისტიკური მონაცემებით, ზემონახსენები ყველა პრობლემა არსებითად შესუსტდა - ამ მხრივ, პროგრესი საგრძნობია. მოკლედ რომ ვთქვათ, იყო სერიოზული პრობლემები და ახალმა ინსტიტუციამ ისინი პრაქტიკულად კონტროლირებადი გახადა.

აბა, რატომღა აკრიტიკებენ მანდატურებს? ამას რამდენიმე მიზეზი აქვს. პირველი მიზეზი ტრადიციულად „ქართულია“ - კატეგორიული მსჯელობა შესაბამისი ინფორმაციის გარეშე. ადამიანები არ იცნობენ საკითხის არსს, მაგრამ არაადეკვატურ დასკვნებს მაინც აკეთებენ. მეორე ის არის, რომ პილოტირების დროს მანდატურთა სამსახურის ამოქმედების სხვადასხვა ასპექტი იქნა განხილული და გათვალისწინებული, მაგრამ სასკოლო ცხოვრებამ მაინც დაგვანახვა, რომ რიგი მიმართულებებით (მაგალითად, მანდატურთა ფუნქციებისა და უფლებამოსილება) საჭირო გახდა თავდაპირველი გადაწყვეტილებების კორექტირება (რაც, უნდა ითქვას, ოპერატიულად გაკეთდა). კრიტიკოსებმა პირველ მომენტს (კორექციის აუცილებლობა და მასთან დაკავშირებული ხარვეზები) სწრაფად მიაქციეს ყურადღება, მეორე კი „იგნორირების ველში“ დატოვეს - ანუ, ცვლილებებს, რომლებიც მათეულ კრიტიკას საფუძველს აცლიდა, წაუყრუეს.  მესამე მომენტი მანდატურთა მომზადების ხარისხს უკავშირდება. პოლიციის აკადემიაში ამ მხრივ სერიოზულად იმუშავეს - მომზადდა შესაბამისი პროგრამა, რომელიც მანდატურის უფლებამოსილების განხორციელებისთვის მნიშვნელოვან ყველა კომპონენტს ითვალისწინებდა. სამუშაოს მასშტაბურობამ, ცხადია, პრობლემები აქაც წარმოშვა - ასეულობით კომპეტენტური მანდატურის ოპერატიული მომზადება საკმაოდ რთული ამოცანა იყო. ბუნებრივია, ყველა თანაბრად კარგად ვერც მოემზადა და ვერც შეეწყო სასკოლო ცხოვრებას - ეს მრავალმხრივი პროცესია და წარმატების აბსოლუტური გარანტია მას არ ახლავს არც ერთ ქვეყანაში - ცალკეული ნეგატიური გამონაკლისებისგან დაზღვეული არავინ არის. მთავარია, რომ მანდატურთა უმრავლესობა კარგად ასრულებს თავის ფუნქციებს (საზოგადოებამ უნდა იცოდეს, რომ მათი ძალისხმევით უამრავი ინცინდენტი თუ დანაშაული იქნა აცილებული - ბევრი მოზარდი გადაურჩა ძალადობას, ტრავმასა თუ სხვა  საშიშროებას).

დასასრულს ერთიც უნდა ითქვას - იმ პრობლემათა გადასაწყვეტად, რაც ზემოთ ვახსენე, სხვა ალტერნატივას ვერ ვხედავ. კრიტიკოსებიც დამარწმუნებელი არგუმენტაციით არ თუ ვერ გვთავაზობენ ამ პრობლემათა გადაჭრის სხვა გზას. ახლა ამ წერილის დასაწყისში დასმულ სამ კითხვას ერთიც უნდა დავამატო - თუ ასეთი სერიოზული პრობლემები (ყველა რომ ვხედავდით და წლების განმავლობაში არაფერი შველოდა) ახალმა ინსტიტუციამ წარმატებით გადაწყვიტა, მეორე მხრივ კი, სხვა გზას ვერავინ ასახელებს, რა ქმნის კრიტიკის საფუძველს? ვფიქრობ, მთელი ძალისხმევა იქით უნდა მივმართოთ, რომ ეს ინსტიტუცია უფრო მეტად დაიხვეწოს (განსაკუთრებით მანდატურთა საბაზისო მომზადების კუთხით). კვლავ გავიმეორებ - ძალიან ცდება ის, ვინც ფიქრობს, რომ მანდატურები სკოლის დირექტორს ან მასწავლებლებს აკონტროლებენ ან ცვლიან - მათ თავიანთი ფუნქცია აქვთ, რომლის წარმატებით შესრულების შემთხვევაში არსებითად დაეხმარებიან სკოლას განათლების ხარისხის ამაღლებაში, მაგრამ სრულიად ცხადია, რომ კარგი სკოლა, პირველ რიგში, მათი გასააზრებელი და შესაქმნელია, ვინც გეგმავს და წარმართავს სასწავლო-აღმზრდელობით პროცესს.


:) როგორ არ აკონტროლებენ?

Simon Janashia

2012-02-01 06:26 pm (UTC)

”კვლავ გავიმეორებ - ძალიან ცდება ის, ვინც ფიქრობს, რომ მანდატურები სკოლის დირექტორს ან მასწავლებლებს აკონტროლებენ ან ცვლიან”.
ჩემი შვილები დადიან ერთ-ერთ საჯარო სკოლაში. მასწავლებელმა გვთხოვა, რომ თუ გვექნებოდა სურვილი სკოლას ფინანსურად დავხმარებოდით შემოწირულობის სახით შეგვეტანა ფული სკოლის ბიუჯეტში. რა თქმა უნდა ეს იყო ნებაყოფლობითი პროცესი. ჩვენ ასეც მოვიქეცით და სკოლას შევწირეთ თანხა.
რამოდენიმე ხნის შემდეგ სკოლაში, რომ მივედი დირექტორს შევხვდი და მანაც მკითხა, ჩვენთვის ვინმეს ხომ არ დაუვალებია ფულის გადახდა. როგორც გაირკვა, რამოდენიმე მშობელმა დაიჩივლა, რომ მას ფულს თხოვდნენ. მე ავუხსენი, რომ ნათლად და თან არაერთხელ აგვიხსნეს, რომ ეს ნებაყოფლობითი შემოწირულობა იყო. დირექტორმა მთხოვა, რომ ეს მათი სკოლის მანდატურებისთვისაც მომეყოლა. საინტერესოა, რაში დაჭირდა ეს დირექტორს, თუ მანდატურს საერთოდ არ ეხება ეს საკითხები? პასუხი კი მარტივია. დირექტორი ანგარიშვალდებული გახდა მანდატურის წინაშე, რაც სერიოზული პრობლემაა. ეს ნაკლებად ეხება გავლენიან დირექტორებს, თუმცა არსებობს შემთხვევები, როდესაც სამინისტროს მანდატურების რეპუტაცია უფრო წინ დაუყენებია.
რაც შეეხება იმას, რომ მანდატურების შემოსვლის შემდეგ სიტუაცია მნიშვნელოვნად გაუმჯობესდა - ეს ისეთივე ზღაპარია, როგორც ის, რომ მანდატური მოსწავლის გულის მესაიდუმლეა. მანდატურის სისტემის დანერგვა დაიწყო 2010 წლის სექტემბერში, და ისიც ეტაპობრივად, რადგან ყველა ქალაქში ერთდროულად არ შესულან. არადა ნოემბერში სამინისტრომ უკვე გამოაცხადა ამ სისტემის დანერგვის შედეგები. თან საქმე ისაა, რომ შესადარებლად არ ჩატარებულა არანაირი წინასწარი კვლევა. ის, რომ კვლევის ვერც აღწერას და ვერც ანგარიშს ვერ დებს სამინისტრო ნათლად მეტყველებს ამ სტატისტიკის აბსურდულობაზე. განათლების სფეროში, რომ ამ სისწრაფით იყოს შესაძლებელი ცვლილებების მოხდენა, მაშინ რაღა გვიჭირდა.
შესაძლოა კონკრეტულ სკოლას სჭირდებოდა მანდატური, მაგრამ თბილისისა და ყველა ქალაქის ყველა საჯარო სკოლაში რატომ იყრება თანაბრად ამდენი ფული მიუხედავად იმისა რა პრობლემები ჰქონდა ამ სკოლას? ჩემი შვილის სკოლაში სწავლობს 400 მოსწავლე, გვერდზე სკოლაში კი 2500. ორივე სკოლას სამი მანდატური ყავს. რეალობა კი ასეთია - სკოლის მოპირდაპირე მხარეს, ორივეგან სასწავლო პროცესის განმავლობაში ისევე სხედან მოსწავლეები, როგორც მანდატურების შემოსვლამდე.

მადლობა ბატონო გია

161skola

2012-02-01 09:22 pm (UTC)

მოგესალმებით ბატონო გია,
აღნიშნულ თემაზე მინდა ჩემი მოკრძალებული აზრი დავაფიქსირო.
გასულ წელს, ჩემთან სკოლაში, მობრძანდა ერთი ადამიანი, რომელმაც ზოგადსაკაცობრიო თემების შემდგომ გააგრძელა საუბარი მანდატურის საჭიროებაზე სკოლაში. ვისარგებლებ შემთხვევით და რადგან თქვენ ამ თემაზე დაიწყეთ საუბარი ჩამოვწერ იმ არგუმენტებს, რაც ამ ადამიანს გააჩნდა და რას ვფიქრობ მე, როგორც სკოლის დირექტორი და როგორც მშობელი.

1. სტუმრის აზრი:
- რა უნდა ფორმიან ადამიანს სკოლაში?

1. ჩემი პასუხი:
- ფორმა არის ზოგადად წესრიგის ერთ-ერთი ფორმალური, მაგრამ მაინც ატრიბუტი. აქვე მაქვს საპირისპირო კითხვა - ყველა იმ ადამიანთან ვინც ასე ფიქრობს - ფორმიანი ადამიანი ჯობია იყოს სკოლაში თუ მოსწავლეთა ხელში დანების ტრიალი. მერწმუნეთ, რომ თუ სასკოლო ასაკის ბავშვებში დანაშაულის შემთხვევები სტატისტიკურად ასე შემცირდა, ეს ამ ადამიანების (ვგულისხმობ მანდატურებს) ძალიან დიდი და დაუღალავი შრომის შედეგია.
რაც შეეხება ფორმას, როგორც ატრიბუტს - მშობლების დიდი უმრავლესობა ფორმის დანერგვას მიესალმება ბავშვებშიც კი, არა თუ მანდატურებში. 2011 წლის ოქტომბერ-ნოემბრში, სკოლაში ყველა კლასის მშობელთა კრებას დავესწარი (მოგეხსენებათ კლასების რაოდენობა ჩვენს სკოლაში ძალიან ბევრია), თქვენ წარმოიდგინეთ (მე ეს მშობელთა ხელმოწერებით მაქვს დადასტურებული)#161 საჯარო სკოლის მშობელთა 96% (დამეთანხმებით ძალიან მაღალი მაჩვენებელია) მომხრეა სკოლებში ფორმების შემოღების, დარწმუნებული ვარ იგივე სიტუაციაა სხვა სკოლებში.

2. სტუმრის აზრი:
- ღირს ის რამოდენიმე მილიონი ლარი, რომელიც მანდატურების ხელფასებში უნდა გადაიხადოს სახელმწიფომ,თუნდაც არსებული წესრიგისთვის სკოლებში?

2. ჩემი პასუხი:
- სულ რამოდენიმე წლის წინ, იმედი მაქვს ყველას ახსოვს ეს პერიოდი, სკოლაში დღე არ გავიდოდა ჩხუბის, საქმეების გარჩევის და სავალალო შედეგების გარეშე. ვკითხოთ იმ ადამიანებს, რომელთა შვილებიც ძალადობის მსხვერპლი გახდნენ, რამდენი შეიძლება გადაიხადოს სახელმწიფომ, რომ იგივე რაც მათ დაემართათ სხვას არ გადახდეს. თამამად შემიძლია ვთქვა, რომ ჩემთვის, როგორც მშობლისთვის, ჩემი შვილის უსაფრთხოება შეუფასებელია. მე მსურს, რომ ჩემი გიორგი და ანნა სკოლაში შიშის გარეშე დადიოდნენ, ამაში 161 სკოლის მშობელთა აბსოლიტური უმრავლესობა დამეთანხმება. იქ, სადაც ბავშვმა წიგნი უნდა გადაშალოს და ცოდნას ეზიაროს, დანა ან ნებისმიერი სხვა იარაღი მნიშვნელოვანი ხელის შემშლელი ფაქტორია. მაშ რამდენი ღირს ჩვენი შვილების უსაფრთხოება??

3.სტუმრის აზრი:
- მანდატურები პედაგოგებისთვის პრობლემების შესაქმნელად შემოიყვანეს.

3.ჩემი პასუხი:
- მანდატურის სამსახურს აქვს საკუთარი დებულება და დეტალურად გაწერილი ქცევის კოდექსი. მანდატურის და პედაგოგის გზები იკვეთება მაშინ, როდესაც პედაგოგი იქცევა არაკეთილსინდისიერად (დავაზუსტებ - ასეთი ქცევა შეიძლება იყოს ბავშვის ფიზიკური შეურაცხყოფა, ან მშობელთა შეცდომაში შეყვანა და აკრძალული წესით თანხების აგროვება "ვითომ გათბობისთვის"). უკაცრავად და მებადება მარტივი კითხვა თუ პედაგოგი იქცევა არაკეთილსინდისიერად და ამაზე აქვს ვინმეს დროული რეაგირება, ეს ცუდია??? აქვე მინდა დავამატო, რომ მანდატური აფიქსირებს მხოლოდ ფაქტს, ხოლო პედაგოგის ქცევაზე საბოლოო რეაგირება სკოლის დირექტორის ხელშია.

დიდხანს თავს არ შეგაწყენთ ბატონო გია, იმ უსუსური არგუმენტებით, რომელიც ამ ადამიანმა ჩემთან ვიზიტის დროს დააფიქსირა. თუმცა ერთი კვირის შემდგომ ისევ მესტუმრა და მითხრა, რომ ის ჟურნალისტია (პირველი შეხვედრისას გამეცნო, როგორც მშობელი) და ყველაზე მთავარ საკითხში მეთანხმება - ჩვენი შვილების უსაფრთხოება შეუფასებელია და მათთვის ხარისხიანი განათლების მიცემა სახელმწიფოს პრიორიტეტი.


პატივისცემით,

აკაკი ხუსკივაძე

ქ. თბილისის #161 საჯარო სკოლის დირექტორი

მოგესალმებით ბატონო სიმონ

161skola

2012-02-01 11:08 pm (UTC)

მოგესალმებით ბატონო სიმონ,
მოხარული ვარ ამ თემას, რომ გამოეხმაურეთ, ალბათ ბატონი გია თავადაც მოგწერთ პასუხს, მაგრამ მე პატარა ჩართვას გავაკეთებ თუ არ მიწყენთ.
ნებისმიერ საკითხს აქვს თავისი საწყისი პირობა, თუ ჩვენ ვთანხმდებით, რომ საჯარო სკოლებში ფული უნდა გროვდებოდეს მაშინ თქვენ მართალს ბრძანებთ, მაგრამ თუ ჩვენი მოცემულობა არის ის, რომ სკოლა არის საჯარო დაწესებულება და აქ ნებისმიერი ფორმით "შეგროვებული" ფულადი სახსრები უნდა იყოს გამართლებული (შესაბამისი კანონით დადგენილი ფორმით), რადგან სკოლის დღევანდელი დაფინანსება სრულად ყოფნის სკოლის საჭიროებებს, მაშინ მინდა დაგარწმუნოთ, რომ ცდებით!!! ერთი პატარა დეტალი დაგავიწყდათ, რაც ცვლის გარემოებას. სკოლისთვის თუნდაც შემოწირულობის სახით თანხების შეტანა ანგარიშზე (ხაზსგასმით - ანგარიშზე შეტანა და არა "შეგროვება") უნდა იყოს დასაბუთებული და მიზნობრივი (არ იგულისხმება "გათბობის ფული", "ფონდის ფული", "ფარდების ფული", "ჟურნალის ფული" "შეშის ფული" "ნავთქურისთვის ნავთის ფული", "სააქტო დარბაზის ფული", "არების ჟურნალში არ შეტანის ფული" "XI და XII კლასებში არ სიარულის ფული", "პედაგოგის მიერ საკუთარი მოსწავლის მომზადების ფული", "მერხების ფული", "სკამების ფული", "უფროსკლასელებისთვის კატლეტის ფული", "ქარისგან ჩამტვრეული ფანჯრის ფული", "სახურავის ფული", "ბურთის ფულიც კი", კიდევ რამდენი ჩამოგითვალოთ? "ქეთოს მზითების" დავთარივით გრძელი სია შეიძლება შედგეს), უბრალოდ ნუ ვიქნებით ზედმეტად მკაცრი იმ ადამიანების მიმართ, ვისაც ასეთ დროში დაბრუნება არ სურს. - ძალიან მაინტერესებს თქვენი შვილის სკოლის "ბიუჯეტში" ფულის შეტანის მიზეზი რა იყო (ან რას ვეძახით "ბიუჯეტში" შეტანას?).
და ბოლოს, თქვენდამი პატივისცემით, მინდა აღვნიშნო, რომ საზოგადოების მცირე, მაგრამ გარკვეული ნაწილი მაინც ოცნებობს იმ დროში დაბრუნებაზე, როცა სკოლაში ასეთ თანხებს აგროვებდნენ, ასევე სხვა თანხებსაც ითხოვდნენ - სკოლაში ბავშვის ჩარიცხვა 100-1000 აშშ დოლარი (სკოლის პოპულარობის მიხედვით, ზოგს ეს ფასიც არ ედო) უნივერსიტეტში ჩარიცხვა 5000-30000 დოლარი (ფაკულტეტს ქონდა მნიშვნელობა) ერთი გამოცდა 100-500 დოლარი, ჩათვლა 30-50 დოლარი. ამბობენ "ადვილი იყო ყველაფერიო". დღეს სოციალურად დაუცველსაც აქვს შანსი ისწავლოს ნორმალურ სკოლაში, ყველას აქვს შესაძლებლობა ჩაირიცხოს უნივერსიტეტში (მთავარი პირობა სწავლაა და არა "მამიკოს" ფულები). იმედი მაქვს მიუხედავად თქვენს მიერ დაფიქსირებული აზრისა ყველა დანარჩენ მოსაზრებას არ იზიარებთ, რასაც საზოგადოების ეს პატარა, ძველ დროს მოწყურებული, ნაწილი ფიქრობს. უბრალოდ ადამიანებს გვჩვევია "ურწმუნო თომას" პოზიციაში ყოფნა, არ გვინდა წარსულის დაკარგვა, არ გვჯერა აწმყოში გაკეთებული საქმის, არ ვიცით მომავალი რატომაა კარგი.

პატივისცემით,

აკაკი ხუსკივაძე

ქ. თბილისის #161 საჯარო სკოლის დირექტორი

P.S. იმედი მაქვს 2500 ბავშვიან სკოლაში #161 საჯარო სკოლა არ იგულისხმებოდა

Re: მოგესალმებით ბატონო სიმონ

Simon Janashia

2012-02-02 06:46 pm (UTC)

ბატონო აკაკი,
გეთანხმებით, რომ ფულის შეგროვების დავალდებულება ცუდია, მაგრამ თქვენს ნაწერში ვერ წავიკითხე ვერსად, რატომ არის ამ ”მავნე ჩვევის” საწინააღმდეგო საუკეთესო ინსტრუმენტი მანდატური და არა თავად მშობელი? ან განა ფულის შეგროვებას ეხება ეს დისკუსია? თემა იყო მანდატურების ძალაუფლებაზე.

რაც შეეხება იმას, რომ რატომ შევიტანე მე ჩემი შვილის სკოლის ბიუჯეტში ფული, ეს არც კანონის მიხედვით და არც კონცეპტუალურად სულაც არ არის სახელმწიფოს საქმე, მათ შორის განათლების მინისტრის სანამ მე ამის სურვილი მაქვს. ნებისმიერი მშობელი ნებისმიერ სკოლის ბიუჯეტში იხდის ფულს. ვისაც სურს, რომ მხოლოდ ერთხელ, გადასახადების გადახდის შედეგად ვაუჩერის მეშვეობით დააფინანსოს თავისი სკოლა, ეს მისი უფლებაა, მაგრამ თუ მე მაქვს სურვილი რომ სკოლა იმაზე უკეთესი იყოს ვიდრე დღეს არის მე მაქვს სრული მორალური და კანონიერი უფლება შევიტანო სკოლის განვითარებაში ჩემი წვლილი, მათ შორის ფინანსურიც.

გაინტერესებთ, რა ჭირდება ჩემი შვილის სკოლას? - გეტყვით, რომ ჭირდება უამრავი რამ. მაგალითად, ჩემი შვილის სკოლაში, მიუხედავად იმისა, რომ 4 წლის წინ მთავრობამ განაცხადა, რომ თბილისის ყველა სკოლაში დააყენა გათბობა, ჯერ არ არის დამონტაჟებული ცენტრალური გათბობა და სკოლა თბება ელექტრო ღუმელებით, რომელიც ძალიან ძვირი ჯდება, ხოლო მოსწავლეების უსაფრთხოება სულაც არ არის დაცული ელექტრო-გაყვანილობების არასწორად დაყენების გამო. თქვენ ამტკიცებთ, რომ არსებული დაფინანსება სრულად ყოფნის სკოლას ფუნქციონირებისთვის, მე კი ვფიქრობ, რომ არსებული დაფინანსება ყოფნის სკოლას არსებობისთვის და არა ფუნქციონირებისთვის. იმ სკოლაში, სადაც 35 ბავშვი ზის კლასში იმის გამო, რომ დაფინანსება ან ინფრასტრუქტურა სხვა საშუალებას არ იძლევა და იმ სკოლაში სადაც სკოლის ბიბლიოთეკაში მაქსიმუმ 8-10 სკამი დგას რთულია იმის მტკიცება, რომ სკოლას არსებული დაფინანსება სრულად ყოფნის. რისთვის ყოფნის სრულად ესაა კითხვა და რატომ ვზღუდავთ მათ, რომ იყვნენ უკეთესები?
მაგალითისთვის, ჩემი შვილები ერთი კვირაა რაც ამერიკაში სკოლაში დადიან. მისცეს წიგნები,რვეულები,ფანქრები. მიუხედავად ამისა, სკოლის შესასვლელში გამოკრულია გეგმა, თუ რამდენი ფული უნდა მოიზიდოს დამატებით სკოლამ იმისთვის, რომ გაყოს კლასები, შეიძინოს ტექნოლოგიური ლაბორატორია, აიყვანოს დამატებითი ფიზ. აღზრდის მასწავლებელი და სხვ.

კორუფციასთან დაკავშირებით საერთოდ არ მესმის მე რატომ მიყვებით იმას, რის გაუქმებაშიც მეც მაქვს წვლილი მიღებული? ვერ ვხვდები რას ემსახურება პათეტიკური ტექსტი იმასთან დაკავშირებით, თითქოს მე მოვუწოდებ ვინმეს დავბრუნდეთ შევარდნაძის დროში. პრობლემა ისაა, რომ შევარდნაძის დროში ვართ იმ თვალსაზრისით, რომ სახელმწიფოს მითითების გარეშე ნაბიჯს ვერ დგამს სკოლა. მე, როგორც მშობელს თურმე იმის შესაძლებლობა არ მაქვს, რომ საკუთარი შვილის სკოლას დავეხმარო მატერიალურად იმიტომ, რომ მერე სკოლის დირექტორს რამე არ დაბრალდეს. განა სწორედ ამგვარი მიდგომის გამო არ არის ის, რომ სკოლის დირექტორების ნაწილს ურჩევნია არაფერი არ აკეთოს ვიდრე პრობლემები შეექმნას? ან განა ამის გამო არ არის, რომ მშობლები ნებისმიერი წვრილმანის მოგვარებისთვის იმის ნაცვლად, რომ სკოლაში მივიდნენ პირდაპირ პრეზიდენტს წერენ წერილებსნ?

რაც შეეხება 2500 ბავშვიან სკოლას, 161-ეს არ ვგულისხმობ. ვიცი რამდენი ბავშვი სწავლობს 161-ში და რამდენი მანდატური ყავს.
პატივისცემით
სიკო ჯანაშია

Re: მოგესალმებით ბატონო სიმონ

Simon Janashia

2012-02-02 06:52 pm (UTC)

რაც შეეხება შევარდნაძის დროში დაბრუნებას: ერთ-ერთი ინდიკატორი იმის, რომ ცუდადაა განათლების პოლიტიკის თვალსაზრისით საქმე ის არის, რომ სკოლის არც-ერთ დირექტორს 2010 წლის შემდეგ საჯაროდ რაიმე კრიტიკული არ წამოსცდენია იმის შიშით, რომ პრობლემები არ შეექმნას. ძირითადად მოხსნის შემდეგ იწყებენ ლაპარაკს. იყო ერთი გამონაკლისი და კრიტიკისთვის მისი მეუღლეც მოხსნეს, რომელიც ასევე სკოლის დირექტორი იყო.

ბატონო გია,

მე ვაკრიტიკებ მანდატურის ინსტიტუტს. თქვენ ამბობთ, რომ ამ პოზიციაზე ყოფნის მიზეზი "ტრადიციულად „ქართულია“ - კატეგორიული მსჯელობა შესაბამისი ინფორმაციის გარეშე".

სკოლებში ძალადობის საკითხით 2007 წელს დავინტერესდი. სწორედ მაშინ დაიწყო განათლების სამინისტროში უსაფრთხო სკოლის პროგრამაზე მუშაობა და მას შემდეგ პერიოდულად ვეცნობი ნაშრომებს, კვლევებს, რომლებიც ე.წ. "ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკას" და დისციპლინისა და უსაფრთხოების გაძლიერების სხვა მეთოდებს ეხება. ვკითხულობ იმაზე, თუ სად და როგორ ახორციელებენ მსგავს ინტერვენციებს, რა უდევს მათ საფუძვლად და რა შედეგებზე გადიან. რამდენიმე ათეული სამეცნიერო სტატია მაქვს ამ საკითხზე და თუ დაინტერესდებით, შემიძლია მოგაწოდოთ.

ასევე, ვიცნობ საქართველოში ჩატარებულ სამ კვლევას. არ ვიცი, თქვენ რამდენად ენდობით PIRLS და TIMSS კვლევებს, მაგრამ ამ კვლევების მიხედვით ქართველი მოსწავლეების უდიდესი ნაწილი თავს სკოლაში უსაფრთხოდ გრძნობს. ერთ-ერთ ასაკობრივ ჯგუფში საქართველო შვედეთის შემდეგ მეორე ადგილზეა უსაფრთოხების ინდექსის მაჩვენებლის მიხედვით. გაეროს ბავშვთა ფონდმა ჩაატარა 2008 წელს, განათლებისა და მეცნიერების სამინისტროს დაკვეთით, სკოლებში ძალადობის კვლევა.


ჯერ-ჯერობით ამ აზრზე ვარ:
1. სხვა ქვეყნების გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკა, მთელი მისი ატრიბუტიკით - რესურს ოფიცრებით აშშ-ში (მანდატურის მსგავსი ოღონდ დირექტორს რომ ექვემდებარება და კიდევ სხვა მნიშვნელოვანი განსხვავებებით), გარიცხვით და დროებით დათხოვნით, მეტალის დეტექტორებით, ვიდეო თვალთვალით, ჩხრეკით და ა.შ.- არ ჭრის სკოლებში ძალადობის და დისციპლინის პრობლემას, მით უმეტეს, არ ჭრის ბავშვებსა და მოზარდებს შორის ძალადობის პრობლემას. სამაგიეროდ, აქვს რამდენიმე უარყოფითი გვერდითი ეფექტი, რომელთა შორის არის ზოგადად არაჯანსაღი სასკოლო კლიმატის, სისტემისადმი უნდობლობისა და უსამართლობის განცდის კულტივაცია და მოზარდთა კრიმინალიზაცია.
2. საქართველოში არ არსებობდა ნაციონალურ დონეზე ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკის გატარების საჭიროება. უარეს შემთხვევაში, რამდენიმე ურბანული სკოლით შეიძლებოდა შემოგვეფარგლა ინტერვენცია.
3. ნულოვანი ტოლერანტობის პოლიტიკას აქვს ალტერნატივა და პოლიტიკის დოკუმენტი ჯერ კიდევ 2008 წელს მომზადდა ევროპელი ექსპერტისა და ქართველი ფსიქოლოგების, მასწავლებლებისა და სკოლის დირექტორების მიერ. მოგვიანებით სიკო ჯანაშიასა და სოფო გორგოძის მიერ. ალბათ, ამაზეც არ გაქვთ ინფორმაცია.


იმისაც მჯერა, რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებმაც ჩემზე გაცილებით მეტი იციან ამ საკითხზე და ყოველთვის მზად ვარ, ვისწავლო მათგან. წელს კვლევა დავიწყე სკოლებში უსაფრთხოების პოლიტიკისადმი საზოგადოების დამოკიდებულების და ამ კვლევის ფარგლებში სწორედ ასეთ ადამიანთან მუშაობის შესაძლებლობა მომეცა, რომელმაც ეს საკითხი სხვა ჭრილიდან დამანახა და ეს ახალი პერსპექტივა დაახლოებით ასეთია:

გარდა პირადი გამოცდილების, ინფორმირებულობის და რაციონალური საფუძველის, მტკიცებულებებისა, ადამიანების დამოკიდებულებას ამ საკითხისადმი განსაზღვრავს მისი ღირებულებებისა და რწმენების სისტემა: რა არის სასჯელის როლი, სახელმწიფოს როლი, განათლების სისტემის როლი. ამ საკითხებზე ადამიანებს, შესაძლოა, პრინციპულად განსხვავებული მოსაზრებები ჰქონდეთ. და მერე აქედან მოდის ის, რომ ვიღაცას სჯერა, რომ დაშინება და დასჯა არის სწორი და უალტერნატივო. მე მჯერა, რომ გამოსავალი ისეთი მასწავლებელი და დირექტორია, რომელსაც სჯერა, რომ დაშინება და დასჯა გამოსავალი არ არის და მას ალტერნატივა აქვს.




ამ საკითხზე დიალოგი აუცილებელია, რასაკვირველია დიალოგს არ უნდა ჰქონდეს არც ემოციური, არც დემაგოგიური და მითუმეტეს არც კონფორმისტული და მაამებლური შინაარსი, რადგან შეუძლებელია ასეთი კონტექსტით დიალოგი... ჩვენ ღია გვაქვს ყველა მასალა, რაც ამ საკითხის შესწავლისას დაგვიგროვდა, ასევე ღია იქნება კვლევაც... თუმცა დღემდე არ გვაქვს ინფორმაცია სამინისტროს მიერ ჩატარებული კვლევის, სტატისტიკის თუ უსაფრთხო სკოლის მონიტორინგის შედეგების შესახებ. ბუნებრივია, როდესაც ინფორმაცია დახურულია, რაც უკანონოა, ამ ინსტიტუტის თავგამოდებული დაცვა პირადად ჩემთვის პროპაგანდის ტიპური ნიმუშია და შეუძლებელს ხდის სერიოზულ არგუმენტად მივიღო ,,მას შემდეგ, რაც ეს ინსტიტუცია სკოლებში დამკვიდრდა, ოფიციალური სტატისტიკური მონაცემებით, ზემონახსენები ყველა პრობლემა არსებითად შესუსტდა - ამ მხრივ, პროგრესი საგრძნობია. მოკლედ რომ ვთქვათ, იყო სერიოზული პრობლემები და ახალმა ინსტიტუციამ ისინი პრაქტიკულად კონტროლირებადი გახადა" ასეთი განაცხადი.... სადაა ეს სტატისტიკური მონაცემები, კვლევები? სიამოვნებით წავიკითხავდი.... ჩვენ ვაგრძელებთ ამ საკითხზე მუშაობას, და კვლავ მზად ვართ თანამშრომლობისთვის, დიალოგისა და დისკუსიისთვის....

ნებისმიერი მშობელი ნებისმიერ სკოლის

161skola

2012-02-07 07:36 pm (UTC)

ბატონო სიმონ, მე ძალიან კარგად ვიცი ვინც ბრძანდებით და რა დამსახურებებიც გაქვთ, ეს ტექსტშიც მივუთითე, რომ თქვენდამი დიდი პატივისცემით ვწერდი ყოველივეს. უბრალოდ მე შეგედავეთ საწყის მოცემულობაში. თქვენ რა თქმა უნდა უფლება გაქვთ, რომ არა მარტო სკოლის, არამედ ნებისმიერი იურიდიული და/ან კერძო პირის ანგარიშზე შეიტანოთ ფული, მაგრამ თქვენი ტექსტიდან გამომდინარე ირკვევა, რომ ეს დამრიგებელმა გთხოვათ მშობლებს და მშობლებიდან რამოდენიმემ გააპროტესტა. მე ამას გავუსვი ხაზი.
რაც შეეხება დირექტორების განსხვავებულ აზრს, ამისთვის არსებობს შესაბამისი ფორმები და მე არ მინახავს შეზღუდვა აზრის გამოხატვაზე. შევეცადე, რომ მოკლედ გამეკეთებინა კომენტარი, რადგან ვფიქრობ, რომ ეს სადაო საკითხები არაა.

პატივისცემით,

აკაკი ხუსკივაძე

You are viewing giamurgulia